Home

Today is the day, waaah.. I am leaving Port Elizabeth..
Two weeks of travelling before me and an more than awesome experience behind me...It doesn't even feel real yet..
I will miss all the most wonderfull and amazing people that I met here!
I wish them all the best, luck and love of the world!!

A lot of love,

Kirsten

Het is alweer bijna voorbij.
Mijn tijd bij het project komt ten einde.
Nog twee weken rond reizen (waar ik niet op wachten kan!) en dan zitten we alweer op nederlandse bodem (wat nog wel even mag wachten van mij). Kan me niet voorstellen dat de drie maanden zo gauw voorbij zijn gevlogen.
Ben de afgelopen tijd druk geweest met van alles en nog wat en weet niet eens meer waar ik moet beginnen met schrijven.
Heb verscheidende interviews gedaan en vele bijzondere verhalen gehoord. Het maakte me weer eens enorm bewust van het feit dat wij in Nederland een totaal ander leven leiden.
Armoede, geweld, discriminatie, werkloosheid en gebrek aan voedsel. Zijn woorden die constand in hun verhalen terug komen. Hier liggen de prioriteiten van de mensen bij het verkrijgen van voedsel, werk en medicatie. Bijzondere en inspirerende mensen heb ik mogen ontmoeten en hebben een grote indruk op mij achter gelaten.

hey!

Even een korte anekdote!
Voordat ik uit zuid-afrika vertrek vond ik toch wel dat ik minimaal 1 keer aan de linkerkant van de weg moest rijden.
Vandaag durfde Mariette het aan om met mij in auto aan de verkeerde kant van de weg te rijden. Had na een paar minuten aardig de slag te pakken, komen we in het centrum aan, staat er politie.. onee...
Toen ik wegging uit Nederland was ik niet zo slim geweest om een internationaal rijbewijs aan te vragen, dus ik laat maar mijn gewone nederlandse rijbewijs zien, voor een moment dachten ze dat die verlopen was maar toen ik ze de juiste data aanwees, was alles goed en wel en mocht ik gewoon verder!
hihi, was wel geschrokken dacht echt even dat ik een dikke boete zou krijgen en dat ze vet moeilijk zouden gaan doen!

Maar alles goed wel en heel thuis gekomen :)

Liefs,
Kirsten

Vanochtend heeft Diane me meegomen naar een van de grotere ziekenhuizen in Port Elizabeth, waar in tijd van de apartheid alleen de gekleurde en donkere mensen kwamen.
Diane had me al gewaarschuwd voor de toestanden, maar wat ik zag was echt bizar, honderen mensen in een rij (vooral donkere mensen..) om eerst een kaartje te halen, vervolgens in een andere rij te wachten om 35 rand (ongeveer 3 euro te betalen, wanneer je dat niet kan betalen moet je een soort motivatiebrief schrijven waarom dit geld niet hebt), om vervolgens weer in een andere rij te gaan staan om een gewone arts te zien. Hier wordt niet gekeken naar wie een kritiekere toestand heeft dan de ander, nee iedereen wacht op zijn buurt.. voor soms wel de gehele dag.
Alles zag er oud en verroest uit, bedden die praktisch uit elkaar vielen,
materialen die gebruikt worden zagen er onhygiënisch uit, rolstoelen zijn gewone stoelen met wieltjes eronder en de mensen maar wachten en wachten.

sorry lieverds heb niet zoveel tijd gehad om wat te schrijven maar even een paar foto's :)

liefs

Hier eindelijk de foto's van het weekendje op het platteland en poep op de vloer smeren :).

Sorry dat het zo lang moest duren, heb bijna een week geen internet tot mijn beschikking gehad en ben nu maar even naar het kantoor gegaan van het project om daar even mijn mail te kunnen checken en gauw dit berichtje te kunnen plaatsen :).

Ik ben jullie na het berichtje van vorige week maandag nog steeds een verklaring schuldig, de foto's komen zodra ik zelf weer beschikking heb over internet.
 
Vrijdag 19 juni was de dag dat ik afscheid nam van Kees en Elly maar ook de dag dat ik afscheid nam van het ‘luxe’ leventje in Port Elizabeth. Samen met Jos en Pam, twee andere Nederlandse vrijwilligers, gingen een weekendje naar de ‘middel of no where’. Dat was voor ons echt zo omdat we echt geen idee hadden waar we heen gingen!
Het enigste wat we wisten was dat het ongeveer 2 à 3 uur rijden was en dat het ergens op het platteland was. Maar gelukkig hadden we twee gidsen, Twanetie en Bonishwa.

Eerst begin ik bij het vorige week. Zaterdag overdag weer een wandeling wezen maken en ’s avonds naar de film gegaan. Naar de film gaan is hier echt een stuk leuker uitje dan in Nederland omdat je gemiddeld per kaartje maar 20 rand, minder dan 2 euro, betaald!

wat dit is op de foto en hoe mijn hand er zo uit komt te zien zal ik van de week uitgebreid vertellen...

om jullie even nieuwsgierig te houden :)

liefs, kirsten

(You will find new pictures with my last weeks message)
 
The 8th of June, it was my birthday! In de evening I invited Derrick, Diane, Jenny, Mariette, Kees, Elly and Mom to come along to eat a pizza place! The pizza was delicious and the staff song happy birthday for me! In comparison to Holland it is quite cheap to go out for dinner, so I was able to pay for everybody! (Kees and Elly paid me back, because the wanted to and they felt that I, as a poor student, could spent my money in a better way! Really sweet of them!)
Tuesday evening we were invited by Jenny to come to a Karaoke bar, my mom and I accepted the invitation. So there I went for first time out with my mom, quite weird but I had fun and I think she did as well.
Wednesday eve I was invited by Anna, she comes every Wednesday together with some girlfriends, to eat chocolate, drink some thee and talk about religion. It was interesting and nice to listen, see and meet them all.

I’m writing tonight because next weekend will be busy and I will not have a lot of time to write.  I hope you’re still enjoying my short stories.
 
I will start with last Saterday, a really busy but nice day!
In the morning I had texted Diane with the question if she had some suggestions where I was able to hire a car or get some tour against a reasonable price. She immediately called me back and suggested a hike, an half hour later we were picked up by the van and dropped of somewhere. ( I really do not have a clue where it was! I only know we were still in Port Elizabeth.) Along with us came some guys, those guys are given shelter by Diane and Derrick when they try in the mean time to build up a new life and leave their drugs/alcohol addiction behind.. one of the guys didn’t even wear shoes he said because shoes give him blisters.  
After the hike I went with Jenny to some friends to watch Rugby, what a game, hihi!

This week is been in a new way interesting!
 
Last weekend I slept most of my time away or watched movies with Jenny and tried to work on my research as well.
 
Monday-morning the new volunteers Kees and Elly arrived, they first took a quick nap and around two o’clock they visited the Centre and I met them for the first time. After that Jenny had showed them around and took them shopping we went home and already started off with a deep conversation about belief and our personal life’s. So it was quite a interesting first night!
 
Tuesday I showed Kees and Elly a bit more around and they both sat down in one of the classes to observe how it all works within the HDC. Around half past ten, Anna picked me up to go her Touch-project, in this project she gathers around eight women who come to Gogo her house to listen to the bible (most of them can not read, so they listen to a Xhosa-tape).

Hello!
 
The week is not over but I like to share me experiences from the last few days!
 
Let’s start with Saturday, this day I had planned to work on my research but before I even could start, Derrick asked me to come with him to Kragga Kamma, a wild reserve. And off course I couldn’t say no! Before we drove into the game reserve, Derrick showed me an amazing coastline. The Kragga Kamma is not a big park (it still takes 4 hours to drive through!) but we saw every animal the reserve had to offer. There was even a cheetah you could pet for a few rand and so I did! The cheetah is really a beautiful animal, from far away but also when you are sitting next to it.
About Sunday there is not a whole lot to tell, I washed a couple of series and worked a bit on my research.

An other week went by..
The weeks are going by fast, almost three weeks now.
Yesterday Pamie left us L and left me on my own. She is going to travel two more months before she is flying back to Canada, I wish her save travelling and good luck.
 
This week was, at least for me, interesting again.
 
Saterday, Pamie and I, were invited to a bachelor-party of a girlfriend of Jenny. She was dressed like a nurse and had on her back a list of things she needed to achieve at the and of the night, we went out to four different bars.

It is already time for my next blog.

This week was full of different things;

Monday was a day that I helped out where ever was necessary. On Tuesday we received a workshop from one of the employees about the Solution Focus Counselling. In this way we were introduced to the methods that are going to be used during the home visits, although I probably never will be able to this on my own, because I don’t speak Xhosa, it was quite interesting and we got a better insight on how the home visits work.
Because some people had difficulties pronouncing my name, I have been given a name in the Xhosa language. My new name is Lathitha.